Αποσπάσματα από κείμενα που ίσως δεν δημοσιευτούν ποτέ - ΙΙ

"Δεν του πήρε πολλή ώρα να καταλάβει την αιτία της απραξίας του γέρου και, συγχρόνως, την πηγή της ευτυχίας του: ήταν η προχωρημένη του ηλικία, τα βαθιά γηρατειά του, που του επέτρεπαν να μην κάνει τίποτα. Κι αφού μπορούσε να μην κάνει τίποτα, δεν είχε κανέναν λόγο ανησυχίας. Κι αφού δεν είχε κανέναν λόγο ανησυχίας, ήταν ευτυχισμένος. Ενώ ο Αριστείδης, ο Αριστείδης θα πέθαινε πρόωρα από το άγχος και την υπερκόπωση, από τα ασταμάτητα τηλεφωνήματα και τις συσκέψεις και τους αλλεπάλληλους καφέδες εντός κι εκτός δουλειάς. Ήταν ζωή αυτή, όχι, ήταν ζωή;"

(Ο Άνθρωπος που γέρασε πριν της ώρας του)

  

"Ακόμα κι έτσι, όμως, η περίπτωσή της δεν με απασχολούσε και τόσο πολύ. Μόνο όταν συναντηθήκαμε, άρχισα να έχω πραγματικό πρόβλημα μαζί της. [...] Φορούσε ένα πολύ κοντό σορτσάκι κι ο δημοσιογράφος την είχε βάλει να κάθεται ακριβώς απέναντί μου, οπότε δεν μπορούσα να μη ρίχνω πότε-πότε κλεφτές ματιές στα σφριγηλά, λαχταριστά μπούτια της. Αλλά, ακόμα κι έτσι, θα είχα γλυτώσει από το βάσανό της, αν, τη δεύτερη φορά που σηκώθηκε να τραγουδήσει, δεν ερχόταν προς το μέρος μου και δεν έφερνε – εκεί που δεν το περίμενα και μόνο για κλάσματα του δευτερολέπτου – τον φίνο δείκτη του αριστερού χεριού της στο πηγούνι μου, σαν να έπαιζε μαζί μου, σαν να είχε καταλάβει πως ήμουν ένα εύκολο θύμα, έτσι όπως είχα εντυπωσιαστεί νωρίτερα από το θέαμα των μηρών της και των ζωηρών μαύρων ματιών της – ή σαν να έκανε απλώς τα κουνήματα που έκανε σε όλους. Όποια κι αν ήταν τα κίνητρά της, αυτή της η χειρονομία, η τόσο ανεπαίσθητη για τους υπόλοιπους και τόσο φευγαλέα, ξύπνησε μέσα μου έναν ολόκληρο χείμαρρο συναισθημάτων, έναν κόσμο που δεν ήξερα καν πως υπήρχε."

(Η κοπέλα, αν...)

"Παρόλο που δεν το άφηνε να φανεί παραέξω, ούτε καν στα πιο κοντινά του πρόσωπα, ο Αντρέας Κοντογιώργος δεν ήταν πια καθόλου σίγουρος πως τα είχε όλα αγγελικά πλασμένα. Ναι, ήταν καλός άνθρωπος· ναι, είχε απαλλάξει κάμποσο κόσμο από εξουθενωτικές νευρώσεις και φοβίες και συμπλέγματα· ναι, θεωρούνταν κορυφή στον τομέα του, την ψυχιατρική. Ήταν πλούσιος και γοητευτικός και έξυπνος. Αλλά δεν ήταν αυτά τα πράγματα για τα οποία αμφέβαλλε. Αμφέβαλλε για την οικογενειακή του ηρεμία, για το αν έφταιγε τελικά εκείνος που η γυναίκα του δεν έδειχνε πια ερωτευμένη μαζί του και που τα παιδιά του έκαναν ακόμα απονενοημένες επιλογές, παρόλο που και τα δύο, και ο Φίλιππος και η Αλθαία, είχαν κλείσει πια τα τριάντα."

(Αδέξιοι εραστές) 

Ελληνική Ασφυξία - Απόσπασμα Ι

Ο Στέλιος το σκέφτηκε ξανά και βρήκε γελοία, ακόμα και ανώριμη, αυτήν του την εμμονή με τα bildungsroman, με την ίδια την λέξη και με ό,τι αυτή συνεπάγεται. Άλλωστε, ό,τι μπορούσε να προσφέρει στο είδος, το είχε ήδη προσφέρει με το Μαμόθρεφτο. Σε αντίθεση προς την επικρατούσα αντίληψη, το Μαμόθρεφτο δεν αφορούσε τον ίδιο. Αφορούσε τον αδερφό του. Όσο γι’ αυτό που περιγραφόταν στο βιβλίο, δεν ήταν το μίσος για τους γονείς. Ήταν ο απογαλακτισμός, η διαμόρφωση μιας προσωπικότητας στιβαρής, η ενηλικίωση. Και ήταν ο Πέτρος που το είχε καταφέρει αυτό, ο Πέτρος που είχε κατορθώσει να γίνει άντρας, ο Πέτρος που μπορούσε πια να στέκεται στα πόδια του. Αυτός είχε σπάσει το κέλυφος, είχε σμιλεύσει τον πραγματικό του εαυτό. Ο Στέλιος παρέμενε ακόμα κλεισμένος μέσα στον κύβο από μάρμαρο· συνέχιζε να είναι το παιδάκι που ήταν πάντα, γι’ αυτό και δεν θα τολμούσε ποτέ να κάνει τον εαυτό του ήρωα ενός τόσο αισιόδοξου μυθιστορήματος. Άλλωστε, για κάποιον με τόσο βαρύ σύνδρομο καταδίωξης, συνιστούσε αυτοκτονικό άλμα να γράψει ένα βιβλίο όπου να εκθέτει τόσο απροκάλυπτα τον εαυτό του, τις ήττες και τις αδυναμίες του. Όχι, ο Ζαχαρίας Παπασταύρου ήταν στην πραγματικότητα ο αδερφός του.

Ελληνική Ασφυξία, σελ. 78