Το Χαμένο Ακόρντο - με αφορμή την επέτειο γέννησης του Τζέιμς Τζόυς (2 Φλεβάρη)

Πριν τέσσερις μέρες συμπληρώθηκαν 134 έτη από τη γέννηση του μεγαλοφυούς Τζέιμς Τζόυς, ενός ανθρώπου που είχε πέσει θύμα κι αυτός του (πάντα ζωντανού, στα μέρη μας) φαινομένου της λογοκρισίας, αλλά έχει τώρα πια φτάσει να αναγνωρίζεται ως ο σπουδαιότερος Ιρλανδός πεζογράφος και ένας από τους σημαντικότερους παγκοσμίως. 

Η πολυπλοκότητα της σκέψης και του ταλέντου του Τζόυς φαίνεται όχι μόνο από τα γραπτά του αλλά και από την ικανότητά του ως μουσικού, καθώς και από το ότι χρησιμοποίησε τεχνικές μουσικής σύνθεσης στην ίδια τη διαδικασία διαμόρφωσης των κειμένων του. Και, βέβαια, η μουσική δεν θα μπορούσε παρά να έχει κι αυτή το ρόλο της στην πεζογραφία του - πάρτε για παράδειγμα το διήγημά του "Οι Νεκροί" (από τη συλλογή "Οι Δουβλινέζοι") ή τον περίφημο "Οδυσσέα" του. 

Ένα από τα τραγούδια που "ακούγονται" σε αυτό το μνημειώδες μυθιστόρημα είναι το "The Lost Chord", το μελοποιημένο από τον Άρθουρ Σάλλιβαν (για όσους δεν τον έχουν υπόψιν τους, μια πρώτη γνωριμία μαζί του θα μπορούσε να γίνει εδώ) ποίημα της Άντελεϊντ Αν Πρόκτερ. Η Πρόκτερ, φιλάνθρωπος, φεμινίστρια, αλλά και αγαπημένη ποιήτρια της βασίλισσας Βικτώριας, μάλλον άγνωστη στην Ελλάδα, έγραψε το ποίημα αυτό στα 1858.

Η ιστορία αφορά ένα (άγνωστο) ακόρντο το οποίο παίζει τυχαία στο αρμόνιο η αφηγήτρια, κατά τη διάρκεια μιας δυσάρεστης για εκείνη μέρας, χωρίς να βλέπει ποια πλήκτρα πατάνε τα δάχτυλά της. Το ακόρντο αυτό ακούγεται τέλειο, δείχνει να ταυτίζεται με (ή, τουλάχιστον, να αποκαλύπτει) το ίδιο το νόημα της ζωής, αλλά χάνεται, προτού καν η αφηγήτρια να καταλάβει ποιο είναι, ποιες νότες το αποτελούν. Έκτοτε το αναζητά σε όλη της τη ζωή, σίγουρη πως δεν θα το ξανακούσει, παρά μόνον, ίσως, στο υπερπέραν. 

Το ποίημα έχει σαφώς θεολογικές/μεταφυσικές αναφορές, αλλά θα μπορούσε επίσης να ερμηνευτεί ως ένα σχόλιο πάνω στο φευγαλέο χαρακτήρα της ευτυχίας ή του ταλέντου ή του έρωτα (ή όλων των παραπάνω μαζί) ή απλά σαν μια αλληγορία για όλες τις χαμένες ευκαιρίες (ή δημιουργικές ιδέες) που περνάνε μπροστά μας κι εμείς δεν μπαίνουμε στον κόπο να τις εκμεταλλευτούμε, ζώντας έκτοτε με το πικρό ερώτημα "Τι θα είχε γίνει αν...;". 

Παρακάτω, επιχειρώ μια αρκετά ελεύθερη μετάφραση του εν λόγω ποιήματος:

"Καθισμένη μία μέρα στο αρμόνιο, κουρασμένη και με διάθεση πικράν

Τα δάχτυλά μου ροβολούσαν άνευρα πάνω από τα πλήκτρα τα οχληρά

Δεν ήξερα τι έπαιζα, σε ποια χώρα ήμουν καν ονειρικήν,

Μα κάπως σήμανα ένα ακόρντο, ίδιο ο ήχος του Μεγάλου Αμήν

Πλημμύρισε το άλικο λυκόφως, σαν το φινάλε κάποιου ουράνιου ψαλμού

Και άγγιξε το εμπύρετό μου πνεύμα με ένα χάδι γαληνέματος βαθιού   

Ημέρεψε τον πόνο και τη θλίψη, σαν την αγάπη που διαπάλες ξεπερνά  

Και θύμιζε ηχώ που εναρμονίζει όλου του βίου μας τη διάφωνη στριγκλιά 

Συνέδεσε έννοιες μπερδεμένες σε μιαν ειρήνη που ‘ν’ απόλυτα στρωτή

Και τρέμοντας εσιώπησε για πάντα σαν να εδίσταζε να παύσει, να χαθεί

Το έψαξα, το ψάχνω ακόμα εις μάτην, αυτό το ένα το ακόρντο το θεϊκό

Που ήρθε από το είναι του αρμονίου και μπήκε στο δικό μου το τρωτό

Ίσως μονάχα ο λαμπρός ο Άγγελος Θανάτου ξανά το ακόρντο αυτό να κάνει ν’ ακουστεί

Και μόνο στον Παράδεισο να ξανακούσω εκείνο το ένα, το Μεγάλο Αμήν."

Το ποίημα το μελοποίησε σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα ο συνθέτης Άρθουρ Σάλλιβαν, με αφορμή το θάνατο του αδερφού του. Ορίστε και η πρώτη ηχογράφηση της σύνθεσης, από τον ίδιο το μουσουργό: 

Πέρα από τις σαφείς αναφορές στο ποίημα και το τραγούδι στην αγγλόφωνη λογοτεχνία και μαζική κουλτούρα (π.χ. ο κωμικός και μουσικός Τζίμι Ντουράντε είχε γράψει ένα τραγούδι-απάντηση, με τίτλο "I'm The Guy Who Found The Lost Chord"), είναι ενδιαφέρον να σκεφτεί κανείς πως ένα παρόμοιο θέμα αγγίζει (ακροθιγώς) και ο Leonard Cohen στο διάσημο τραγούδι του "Hallelujah" ("I heard there was a secret chord/ that David played and it pleased the lord"), αλλά και παλιότερα, οι The Who, στο "Pure and Easy", ένα από τα τραγούδια που είχαν γραφτεί για την ροκ όπερα Lifehouse, η οποία ποτέ δεν ολοκληρώθηκε ("Τhere once was a note/ pure and easy/ playing so free/ like a breath, rippling by/The note is eternal/ I hear it, it sees me/forever we blend/and forever we die"): τη σύνδεση ενός μουσικού στοιχείου με το σύμπαν ή το νόημα της ζωής. Παραμένοντας στην popular μουσική, παρακάτω έχουμε τη μελοποίηση ενός ποιήματος του ίδιου του Τζόυς από τον Σιντ Μπάρετ:

Περισσότερος Τζόυς και μουσική εδώ

Τέτοιες και άλλες ιστορίες κάθε Τρίτη στις οκτώ, εδώ

Αναμνήσεις μιας Pop Πάτρας

(Πρώτο διήγημα για το μπλογκ φέτος, γραμμένο προ διμήνου για μια δημοφιλή ιστοσελίδα που δεν εδέησε να το χρησιμοποιήσει -και, κυρίως, δεν εδέησε να με ενημερώσει καν για τη μη χρήση, προχωρώντας σε άλλη θεματική διηγημάτων. Η ιστορία είναι βασισμένη σε ένα από τα αγαπημένα μου indie pop τραγούδια της εγχώριας σκηνής, το οποίο παίζω συχνά πυκνά στην εκπομπή, αλλά για το οποίο δεν γνωρίζω απολύτως τίποτα πέραν του τίτλου του και του ονόματος του συγκροτήματος που το ερμηνεύει. Σε κάθε περίπτωση, το ποστάρω στο βίντεο μετά το τέλος του διηγήματος, με μοναδική σημείωση πως η φωτογραφία που χρησιμοποιείται στο βίντεο αυτό είναι κατά πάσα πιθανότητα λάθος. Οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία είναι, φυσικά, ευπρόσδεκτη.)

Με τον Φρίξο δεν βρίσκονταν πια παρά μόνο για να αγοράσουν κάνα δίσκο, κυρίως όταν το ένα ή το άλλο μαγαζί οργάνωνε ειδική ημέρα προσφορών· κατά τα άλλα, ο Αλέξης δεν την πολυπάλευε με τις όλο και πιο υπερφίαλες δηλώσεις του παλιού του συμφοιτητή.

      Αλλά το συνήθειο, το «έθιμο» της αγοράς δίσκων, το είχαν, με κάποιον τρόπο, τηρήσει παρά το πέρασμα των χρόνων και την αποξένωση που είχε επέλθει κατά τα άλλα μεταξύ τους. Συναντιόντουσαν πάντα κάπου κεντρικά και μετά περπατούσαν ως το δισκάδικο. Φτάνοντας εκεί, ψάχνανε για ώρες τις ντάνες, μπας και βρουν κάτι που δεν μπορούσαν να κατεβάσουν από torrent ή που είχε πολύ ιδιαίτερο εξώφυλλο ή που, πολύ απλά, ήθελαν να το έχουν σε φυσική μορφή.

    Ένα από τα πράγματα που εκνεύριζαν περισσότερο τον Αλέξη σχετικά με τον Φρίξο ήταν τα ειρωνικά σχόλια που πέταγε ο τελευταίος προς το μέρος του για το ότι έψαχνε και στις ντάνες των CD, εκτός από αυτές των βινυλίων, λες και αυτό ήταν κάποιο ανόσιο παραστράτημα, σύμφωνα με τη Βίβλο του cool που υπήρχε μόνο στο μυαλό του Freakshow.

    Εκείνο το πρωί, στο Dig!, που γιόρταζε τα δέκατα γενέθλιά του με ένα διήμερο ειδικών εκπτώσεων, o Αλέξης δεν βρήκε τίποτα στα βινύλια – ούτε στα DVD, ούτε στα βιβλία και τα περιοδικά – και έτσι κατευθύνθηκε νομοτελειακά προς τη γωνία με τα CD, που τόσο σνόμπαρε ο αλλοτινός του κολλητός. Δεν πέρασαν τρία λεπτά, και αντιλήφθηκε τον Freakshow να το πλησιάζει.

-Ρε συ, δεν σου έχω πει να μη με κάνεις ρεζίλι; Είσαι ο μόνος που κοιτάει τα CD, είπε ο Φρίξος.

Βλέποντας πως το χιουμοράκι του δεν είχε πέραση, άρχισε κι αυτός να ψάχνει στο χώρο του τόσο αναξιόλογου κατά τη γνώμη του φορμάτ. Λίγα λεπτά μετά, σκάλιζε την ντάνα με τα δισκάκια από περιοδικά. Κάτι τράβηξε την προσοχή του και φώναξε τον άλλο.

Ο Αλέξης, που εκείνη τη στιγμή περιεργαζόταν ένα μεταχειρισμένο αντίτυπο από το σόλο άλμπουμ του Guy Chadwick, γύρισε και είδε πρώτα τον παλιό του κολλητό κι έπειτα το CD που κρατούσε.

-Το θυμάσαι αυτό; έκανε ο Φρίξος.

Ο Αλέξης το θυμόταν. Φυσικά και το θυμόταν. Ήταν η συλλογή Pop Secrets from the Greek Underground Scene, το CD από το πρώτο τεύχος του Voice, ενός περιοδικού που είχε κυκλοφορήσει μονοψήφιο αριθμό τευχών, πίσω στα 1997. Θυμήθηκε τα κομμάτια των Pillow (ειδικά αυτό που ήταν αφιερωμένο στη Rebecca De Ruvo) και του Crooner, το Talking to A Poet των Raining Pleasure - που τότε ο Αλέξης δυσκολευόταν να πιστέψει πως δεν ήταν διασκευή -, και, κυρίως, το All Over των The Wish.

Από την πρώτη στιγμή που είχε ακούσει αυτό το τραγούδι – το όγδοο στο CD – ο Αλέξης το είχε ξεχωρίσει. Δεν εξέταζε αν ήταν καλύτερο στιχουργικά, μουσικά ή με οποιοδήποτε άλλο τρόπο. Απλά υπήρχε κάτι σε αυτό, ίσως το ριφ της κιθάρας ή ο τρόπος που το τόσο χαρακτηριστικό βιολί συμπλήρωνε το ριφ αυτό, ή ο ρυθμός ή το ότι δεν είχε μάθει ποτέ τίποτα παραπάνω για την μπάντα που το είχε γράψει.

Μα ήταν και κάτι άλλο: δυο-τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του περιοδικού και του CD που το συνόδευε, όταν οι δυο τους ήταν πια φοιτητές στην Πάτρα, ο Αλέξης είχε παίξει τη συλλογή στην Μάρθα κι εκείνη είχε επίσης ξεχωρίσει το κομμάτι των The Wish, χωρίς αυτός να της πει κάτι, χωρίς να υπαινιχθεί τίποτα ή να προσπαθήσει να επηρεάσει την κρίση της με οποιονδήποτε τρόπο.

Γνωρίζονταν μόλις δυο εβδομάδες τότε κι αυτό το δισκάκι κατέληξε να γίνει με κάποιο τρόπο η μουσική υπόκρουση των πρώτων μηνών της κοινής τους ζωής, της πρώτης σοβαρής σχέσης που είχαν κι οι δύο στη ζωή τους. Θυμήθηκε εκείνη τη φορά που οι φίλοι τους είχαν μαζευτεί στο μικρό διαμέρισμα της Μάρθας, στην οδό Θεσσαλονίκης, κι ο Αλέξης είχε βάλει χωρίς να το πολυσκεφτεί το εν λόγω CD· το γεγονός ότι όλοι οι άλλοι, πλην εκείνου και της Μάρθας, είχαν δυσανασχετήσει στο άκουσμα αυτών των τραγουδιών κι είχαν απαιτήσει – με αποδοκιμασίες γηπεδικού τύπου - να βγει το δισκάκι από το στερεοφωνικό είχε εδραιώσει στο μυαλό του ζευγαριού πως αυτή η μουσική μπορούσε να αγγίξει και να δέσει μόνο τους δυο τους. Θυμήθηκε επίσης το βράδυ που η Μάρθα είχε σκίσει κατά λάθος τη γωνία από το booklet και εκείνος είχε τσατιστεί και την είχε βρίσει – όχι από προσκόλληση σε όλα όσα σηματοδοτούσε το CD αλλά από την τελειομανία του εκκολαπτόμενου συλλέκτη δίσκων.

Μα δεν θυμόταν πού είχε καταλήξει ο δίσκος μετά από όλα αυτά τα χρόνια – σίγουρα όχι σπίτι του, όταν πια πήρε πτυχίο και γύρισε από την Πάτρα στην Αθήνα. Ζήτησε από τον Φρίξο να δει το συγκεκριμένο αντίτυπο και πρόσεξε πως και σ’ αυτό το βιβλιαράκι ήταν σκισμένο στην πάνω αριστερά γωνία – στην ίδια γωνία με το δικό του;

Ένοιωσε την τσαντίλα να τον κυριεύει. Σηκώθηκε κι έφυγε από το δισκάδικο χωρίς να πάρει τίποτα μαζί του, χωρίς καν να εξηγήσει στον Φρίξο τι συνέβαινε.

Κατευθύνθηκε στο μετρό. Κατεβαίνοντας στην αποβάθρα, προσπάθησε να θυμηθεί: σε ποιον είχε δανείσει το CD; Από ποιανών τα χέρια είχε περάσει μέχρι να καταλήξει στη ντάνα με τα μεταχειρισμένα ενός δισκάδικου;

Όσο πιο πολύ το σκεφτόταν, τόσο πιο προφανής του φαινόταν η απάντηση: ήταν η Μάρθα που το είχε πουλήσει. Η Μάρθα, που, το βράδυ που της είπε να χωρίσουν, του υποσχόταν δήθεν πως θα τον περίμενε για πάντα και πως ήταν σίγουρη πως κι εκείνος από την πλευρά του θα το μετάνιωνε. Ο Αλέξης τα αναπολούσε όλα αυτά – ενώ ταυτόχρονα το All Over των The Wish είχε αρχίσει ασυνείδητα να «παίζει» στο κεφάλι του – και η οργή τον πλημμύριζε.

Κι ας είχαν περάσει τέσσερα χρόνια από το χωρισμό τους - ήταν δυνατόν η Μάρθα να έχει πουλήσει το πρώτο πράγμα που τους είχε ενώσει;

Γυρνώντας σπίτι, της τηλεφώνησε εξαγριωμένος. Εκείνη το σήκωσε έκπληκτη και παραξενεμένη. Ήταν τόσος ο θυμός του Αλέξη, που τα λόγια που εξαπέλυε το στόμα του δεν έβγαζαν νόημα στη συνομιλήτριά του – ούτε καν στον ίδιο. Η συζήτηση μεταξύ τους εκείνο το βράδυ ήταν ταυτόχρονα τίγκα στην τσαντίλα αλλά και τίγκα τον τραγέλαφο, τίγκα στην απόγνωση αλλά και τίγκα στη γελοιότητα.

Κι όμως, τελικά συμφώνησαν να βρεθούν το επόμενο απόγευμα.

Στο αγαπημένο καφέ της Μάρθας, στα Εξάρχεια, ο πρώην της τής είπε τα νέα του, άκουσε τα δικά της και μετά τη ρώτησε ξερά και αναπάντεχα γιατί είχε πουλήσει το CD.

-Το ποιο; Ποιο CD;

-Ξέρεις ποιο. Εκείνο με το All Over, των The Wish. Εκείνο που ακούγαμε συνέχεια, όταν είχαμε πρωτογνωριστεί στην Πάτρα.

-Δεν… δεν καταλαβαίνω…

-Εντάξει, θέλω να πω, ένα CD είναι, αλλά, εκτός του ότι είναι σπάνιο πλέον,  είναι δυνατόν να πουλάς αυτό το CD;

Η Μάρθα δεν ήταν καν σε θέση να αντιληφθεί τι της έλεγε. Έτσι κι αλλιώς, είχε τόσα στο μυαλό της εκείνον τον καιρό. Τον πατέρα της που ήταν άρρωστος, και το αφεντικό της, που συνεχώς τους απειλούσε με απολύσεις και μειώσεις και… και…

-Πραγματικά, δεν σε αναγνωρίζω, της πέταξε πικρόχολα εκείνος, ενώ η Μάρθα είχε προσωρινά χαθεί στις σκέψεις της.

-Α, δεν με αναγνωρίζεις.

-Ναι, δεν σε αναγνωρίζω.

-Εντάξει, λοιπόν. Ναι, το πούλησα το CD. Ευχαριστήθηκες; Το πούλησα γιατί είμαι κακός άνθρωπος κι εσύ υπέροχος. Ένας άγγελος. Καλόπαιδο από τα λίγα. Ευχαριστήθηκες;

Ο Αλέξης δεν ήξερε τι να απαντήσει. Την παρακολούθησε αποσβολωμένος να σηκώνεται – να πετάγεται – όρθια, να αφήνει νευριασμένη ένα δεκάευρο στο τραπέζι για τους μισοπιωμένους καφέδες και να φεύγει.

Ο Αλέξης απόμεινε μόνος του, αλλά δεν ένοιωθε ικανοποίηση, τώρα που οι υποψίες του είχαν, απ’ ό,τι φαινόταν, επιβεβαιωθεί. Αντίθετα, ένοιωθε κάτι άλλο, κάτι που δεν μπορούσε ακριβώς να εντοπίσει και να αποδώσει με λέξεις αλλά που μετά από λίγες ώρες, όταν είχε πια γυρίσει σπίτι, κατάλαβε πως είχε μόνο μια ονομασία: οι τύψεις που νοιώθεις όταν ξέρεις πως φέρθηκες μαλακισμένα.

Όσο για τη Μάρθα, γύρισε σπίτι της φουριόζα. Κοπάνησε την πόρτα, πέταξε τα πράγματά της στον καναπέ κι έβαλε ένα ουίσκυ. Μετά από καναδυό γουλιές θυμήθηκε ακριβώς ποιο ήταν το CD για το οποίο της μιλούσε νωρίτερα ο πρώην της. Πετάχτηκε όρθια και πήγε στη παλιά της σιντιέρα. Δεν το βρήκε εκεί. Πήρε τηλέφωνο την αδερφή της, που είχε μείνει στην Πάτρα και ζούσε πλέον στο ίδιο διαμέρισμα που μοιράζονταν κάποτε η Μάρθα με τον Αλέξη. Της ζήτησε επιτακτικά να ψάξει «για το γαμημένο το CD» - μήπως και υπήρχε εκεί. Η Αντωνία δεν βρήκε τίποτα. Η Μάρθα έκλεισε το τηλέφωνο.

Και μετά θυμήθηκε: πήγε στο υπνοδωμάτιό της, άνοιξε το πάνω ντουλάπι και κατέβασε το παλιό χάρτινο κουτί που έγραφε «Πάτρα». Το άνοιξε και, ανάμεσα σε flyer από συναυλίες, φωτογραφίες με τις συμφοιτήτριές της και πρόχειρα σκίτσα που της είχε ζωγραφίσει ο Αλέξης, βρήκε το παλιό CD από το πρώτο εκείνο τεύχος του βραχύβιου μουσικού περιοδικού Voice. Το άνοιξε και το περιεργάστηκε. Είδε πως το βιβλιαράκι ήταν σκισμένο στην κάτω δεξιά γωνία. Πήγε στο σαλόνι, άνοιξε το μικρό στερεοφωνικό της – που σπάνια το χρησιμοποιούσε πια –, τοποθέτησε μέσα το CD κι έβαλε το όγδοο τραγούδι να παίζει. Στο άκουσμα εκείνου του τόσο χαρακτηριστικού μοτίβου στην κιθάρα, και του βιολιού αμέσως μετά, ταξίδεψε ξανά στην εποχή όπου ο Αλέξης δεν ήταν ένας ακόμα μ***κας κι εκείνη ήταν ευτυχισμένη μαζί του. 

Ένας τραγουδιστής ονόματι Λέννον - αλλά όχι αυτός που νόμιζες

Την προηγούμενη Τρίτη στον Indieground έκανα -όπως κάθε όγδοη Δεκέμβρη, αλλά και κάθε ενάτη Οκτώβρη- ένα σύντομο αφιέρωμα σε έναν άνθρωπο που επηρέασε όσο λίγοι τη ζωή μου σε όλα τα επίπεδα: τον Τζον Λέννον. Ωστόσο, φέτος απέφυγα να παίξω οτιδήποτε από τους Μπιτλς ή τη σόλο δουλειά του (έστω και σε διασκευές), δίνοντας βάρος σε τραγούδια που έχουν γράψει και τραγουδήσει συγγενείς του, εξ αίματος ή εξ αγχιστείας. Έτσι, την περασμένη Τρίτη ακούστηκαν τραγούδια από τον Τζούλιαν και τον Σον Λέννον, αλλά και ένα της Γιόκο Όνο, σε μια εξαιρετική διασκευή από τον Boy George. 

Έπαιξα, όμως, κι ένα ακόμα τραγούδι, από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε σαν σήμερα, 14/12, πριν από εκατόν τρία χρόνια: το όνομα αυτού του ανθρώπου ήταν Alfred Lennon, και ήταν ο πατέρας του πιο-Μπιτλ-από-όλους-τους-Μπιτλς. 

Η ζωή του Άλφρεντ Λέννον υπήρξε - όπως και του υπερ-διάσημου γιου του - εξαιρετικά μυθιστορηματική, αλλά με έναν διαφορετικό τρόπο. Η μητέρα του, Πόλλυ, τον έδωσε από νωρίς σε ορφανοτροφείο του Λίβερπουλ, μαζί με την αδερφή του, Ίντιθ, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στις οικονομικές απαιτήσεις της ανατροφής τους. Ευδιάθετος και ηδονοθήρας σαν χαρακτήρας, προσπάθησε από πολύ μικρή ηλικία να ασχοληθεί με τη μουσική και το θέατρο - διέθετε καλή φωνή και ήξερε να παίζει μπάντζο -, χωρίς, ωστόσο, να καταφέρει να μπει στο χώρο του θεάματος. Έκτοτε απασχολήθηκε σε διάφορες δουλειές, σε καμία από τις οποίες δεν μπόρεσε να στεριώσει.

Το 1938 παντρεύτηκε την μεσοαστικής καταγωγής Τζούλια Στάνλι, παρά την αντίθετη άποψη της οικογένειάς της. και αμέσως μετά έπιασε δουλειά σαν γκρουμ σε πλοίο του βρετανικού εμπορικού ναυτικού. Ο γιος του ζευγαριού, Τζον Γουίνστον, γεννήθηκε στις 9 Οκτώβρη του 1940, με τον πατέρα του απόντα. Κατά τα επόμενα χρόνια, ο Άλφρεντ έλειπε μακριά από το Λίβερπουλ, στέλνοντας απλώς επιταγές στη σύζυγό του, μέχρι που το 1943 έπαψε εντελώς να δίνει σημεία ζωής. Κάνοντας ξανά την εμφάνισή του το 1945, αποπειράθηκε χωρίς επιτυχία να επανασυνδεθεί με τη Τζούλια (που ήταν έγκυος εκείνη την περίοδο) και τον Τζον. Ένα χρόνο αργότερα, μάλιστα, επιχείρησε να πάρει μαζί του τον Τζον στη Νέα Ζηλανδία. Όταν και αυτή η απόπειρα στέφθηκε με αποτυχία, ο Άλφρεντ εξαφανίστηκε εντελώς από τη ζωή της οικογένειας της Τζούλια - ο μεν γιος του μεγάλωσε με την αδερφή της Τζούλια, Μίμι, βλέποντας σπάνια τη μητέρα του και ποτέ τον πατέρα του, η δε κόρη του ζευγαριού δόθηκε για υιοθεσία.

Ο Άλφρεντ δεν έδωσε ξανά σημεία ζωής παρά μετά την έκρηξη της Beatlemania, όταν και εμφανίστηκε στα γραφεία του manager Brian Epstein - ο γιος του κατέφθασε λίγο αργότερα, μετά από ειδοποίηση του Epstein, αλλά αρνήθηκε ακόμα και να δώσει το χέρι του στον Άλφρεντ. Ωστόσο, μερικές εβδομάδες αργότερα, o Άλφρεντ εμφανίστηκε ξανά, αυτή τη φορά στο σπίτι του Τζον και της τότε συζύγου του, Σύνθια. Αντικρύζοντάς τον, η νεαρή γυναίκα δήλωσε σοκαρισμένη από την ταλαιπωρημένη εμφάνιση του αγνώστου επισκέπτη αλλά και από την εκπληκτική ομοιότητά του με τον σύζυγό της. Ο Τζον αντέδρασε άσχημα για μια ακόμα φορά, αλλά, συν τω χρόνω, άρχισε να χτίζει τη σχέση του με τον μέχρι πρότινος εξαφανισμένο Άλφρεντ.

Όλα καλά, μέχρι που, λίγους μήνες αργότερα, ο Τζον Λέννον πληροφορήθηκε πως ο πατέρας του είχε ηχογραφήσει και κυκλοφορήσει ένα επτάιντσο σινγκλ. Η πρώτη πλευρά του εν λόγω δισκακίου - το τραγούδι που έπαιξα την προηγούμενη Τρίτη στον Indieground - ήταν το That's My Life, ένα τραγούδι, όπου ο Άλφρεντ (Freddie, σύμφωνα με τα credits του σινγκλ), αφηγείται τη ζωή του ως ενός απλού, λαϊκού, happy-go-lucky μεσήλικα. Το τραγούδι (γραμμένο από τον Άλφρεντ και τον Tony Cartwright, και ηχογραφημένο με τη συμμετοχή των Mitch Mitchell και Noel Redding, που αργότερα αποτέλεσαν την rhythm section των The Jimi Hendrix Experience) είναι μια σαφής "απάντηση" ή έστω αναφορά στο περίφημο In My Life των Μπιτλς (σύνθεση του Τζον Λέννον).

Η δεύτερη πλευρά του δίσκου, με τίτλο "The Next Time You Feel Important", κουνά το δάκτυλο σε όσους, κατά το κοινώς λεγόμενο, "σηκώνουν ψηλά τον αμανέ". 

Αυτή η κυκλοφορία λέγεται πως εξόργισε τον διάσημο Μπιτλ και πως ο τελευταίος προσπάθησε - διαμέσου  του Epstein - να εμποδίσει την εμπορική πορεία του δίσκου. Είτε εξαιτίας του φημολογούμενου δάκτυλου Τζον Λέννον είτε για οποιοδήποτε άλλο λόγο, το σινγκλ δεν πήγε καθόλου καλά εμπορικά - αν και ο Άλφρεντ κυκλοφόρησε αργότερα τρία ακόμα δισκάκια με την αρωγή του συγκροτήματος The Loving Kind (περισσότερα εδώ). 

Το 1966, ο Άλφρεντ γνώρισε και παντρεύτηκε την δεκαοκτάχρονη Pauline Jones. Μετά από παράκληση του πατέρα του, ο Τζον προσέλαβε για ένα διάστημα την συμβία του Άλφρεντ σαν νταντά του Τζούλιαν και υπεύθυνο της αλληλογραφίας των θαυμαστών. Ο Άλφρεντ και η Πωλίν έκαναν δύο παιδιά, τον Ντέιβιντ Χένρι και τον Ρόμπιν Φράνσις. 

Η τελευταία συνάντηση Άλφρεντ και Τζον έλαβε χώρα το 1970, στα τριακοστά γενέθλια του δεύτερου. Σύμφωνα με την εξιστόρηση του ίδιου του Άλφρεντ προς τον δικηγόρο του, ο διάσημος τραγουδιστής ξέσπασε οργίλα προς τον πατέρα του με ύβρεις προς εκείνον, αλλά και προς τη νεκρή από το 1958 Τζούλια, αλλά και τη Μίμι (επαναλαμβάνω: τα παραπάνω σύμφωνα με τους ισχυρισμούς του ίδιου του Άλφρεντ). 

Ο Άλφρεντ πέθανε το 1976, έχοντας στο μεταξύ γράψει κάτι σαν αυτοβιογραφία, την οποία έστειλε στον διάσημο γιο του, ελπίζοντας πως ο τελευταίος θα διάβαζε έναν απολογισμό της ζωής του συνολικά, αλλά και συγκεκριμένα της συμπεριφοράς του απέναντι στον Τζον και τη Τζούλια. Λίγο πριν ο Άλφρεντ πεθάνει από καρκίνο του στομάχου, ο Τζον του τηλεφώνησε στο νοσοκομείο, απολογούμενος για την συμπεριφορά του τα αμέσως προηγούμενα χρόνια. 

Για την ιστορία της επανασύνδεσης Άλφρεντ και Τζον πρωτοδιάβασα σε αυτήν την κάθε άλλο παρά αντικειμενική (δηλ., εν πολλοίς βιτριολική και συχνά ανακριβή) βιογραφία του διάσημου Μπιτλ. Στη συγγραφή του παραπάνω άρθρου με βοήθησε επίσης και η όχι πάντα αξιόπιστη wikipedia αλλά και η σχεδόν παντελώς αξιόπιστη Beatles Bible. Εννοείται πως είναι ευπρόσδεκτες τυχόν παρατηρήσεις ή διορθώσεις. 

Εν είδει υστερογράφου, παρακολουθήστε παρακάτω μια συγκινητική συνέντευξη της προαναφερθείσας Mimi Smith (nee Stanley) για τον διάσημο ανιψιό της στη βρετανική τηλεόραση, λίγο καιρό μετά τον άδικο χαμό αυτού:

Για περισσότερες τέτοιες ιστορίες και μουσικές, κάθε Τρίτη στις οκτώ το βράδυ, εδώ. 

Wax Trash 3/2/2015

Ευχαριστώ όσους μου κράτησαν παρέα χτες βράδυ. Τα τραγούδια που ακούστηκαν ήταν τα εξής:

Radiohead - Nobody Does It Better (live)
Manic Street Preachers - Motorcycle Emptiness
Mansun - Wide Open Space
The Wedding Present - I'm Not Always So Stupid
The Pains Of Being Pure At Heart - Hey Paul
Auteurs - Idiot Brother
Supergrass - St. Petersburg
The Black Heart Procession - It's A Crime I Never Told You About The Diamonds In Your Eyes
Those Bastard Souls - Telegram
The Rolling Stones - Sweet Virginia
Dave Davies - Death of A Clown
Syd Barrett - Here I Go
Alex Chilton - My Baby Just Cares For Me
Chinawoman - Keep In Mind

Skip Spence - Little Hands
Caetano Veloso - If You Hold A Stone
Karen Dalton - Something On Your Mind
Bob Dylan - Covenant Woman
Cass McCombs - There Can Be Only One
Lou Reed - Walk On The Wild Side
Aaron Neville - Hercules
Al Green - Let's Stay Together
William DeVaughan - Be Thankful For What You Got
Leonard Cohen - In My Secret Life
The Pogues - Summer In Siam
Keith Richards - Nearness Of You

Η επόμενη εκπομπή θα είναι "χτισμένη" γύρω από το νέο άλμπουμ της Μπγιορκ. Λεπτομέρειες προσεχώς. 

Wax Trash, 27/5/2014

Το κόνσεπτ της χτεσινής εκπομπής στον Indiegroundradio ήταν να χωρέσω μέσα σε ένα δίωρο πρόγραμμα πέντε μικρά  αφιερώματα σε ισάριθμους σπουδαίους μουσικούς που είχαν πρόσφατα τα γενέθλιά τους και στους οποίους δεν είχα μπορέσει να αφιερώσω τον δέοντα χρόνο στις προηγούμενες εκπομπές. Έτσι, λοιπό, έπαιξα τα εξής κομμάτια:

Robert Johnson - Stop Breaking Down
Nick Drake - Tomorrow Is A Long Time
Phil Ochs - Changes
Travelling Wilburys - Handle With Care
Bob Dylan - Blind Willie McTell
Billy Bragg & Wilco - California Stars
Patti Smith - Changing Of The Guards
Jobriath - Heartbeat
New York Dolls - Frankenstein
T. Rex - Ride A White Swan
Morrissey - Certain People I Know
Howard Devoto & Luxuria - She's Your Lover Now

David Byrne & Fatboy Slim - Here Lies Love
Richard Thompson & David Byrne - Who Were You Thinking Of / 96 Tears
Gang Of Four - I Found That Essence Rare
The Talking Heads - Road To Nowhere
Brian Eno - King's Lead Hat
Bauhaus - Third Uncle
Roxy Music - Do The Strand
MGMT - Brian Eno
Brian Eno & Karl Hyde - Daddy's Car
Daniel Lanois ft. Bono - Falling At Your feet
The Who - Blue Red And Grey
The Who - Imagine A Man

The Lords Of The New Church - Russian Roulette (αυτό το τελευταίο ήταν άσχετο, το έπαιξα με αφορμή το κλείσιμο - δυστυχώς! - του Closer)

Ευχαριστώ όλους για την παρέα

Wax Trash, 20/5/2014

Wax Trash, κάθε Τρίτη στις οκτώ στον Indieground. Ευχαριστώ όσους μου κράτησαν παρέα σήμερα. Τα τραγούδια αυτής της εβδομάδας ήταν τα εξής:

Phosphorescent - Song For Zula
Bob Dylan - Most Of The Time
Rodriguez - A Most Disgusting Song
Mink Deville - Mixed Up, Shook Up Girl
Graham Parker and The Rumour - You Can't Be Too Strong
Lou Reed - Senselessly Cruel
Chinawoman - Russian Ballerina
Savages- I Am Here
Graham Coxon - Standing On My Own Again
Edwyn Collins - What Is My Role
Mansun - Wide Open Space
Pulp - Death II
Pete Shelley - Guess I Must Have Been In Love With Myself

Kurt Vile - Wakin' On A Pretty Day
Lambchop - Grumpus
Dexys - Now
George Harrison - You
Bruce Springsteen - Hungry Heart
Robyn Hitchcock and The Venus 3 - Ordinary Millionaire
Francoise Hardy - Fleur De Lune
Scott Walker - The Old Man's Back Again
David Bowie - Strangers When We Meet
Brian Eno and John Cale - Spinning Away
Joan Baez - Diamonds And Rust
Don McLean - Vincent

ΥΓ. 1: Κανονικά, άλλη εκπομπή είχα ετοιμάσει, με αφορμή τα γενέθλια πολλών μεγάλων μουσικών και τραγουδοποιών (Dylan, Eno, Byrne, Townshend, Jonathan Richman, Γκάτσου κ.ά.), την τρέχουσα και την προηγούμενη εβδομάδα, αλλά λόγω της παροιμιώδους αφηρημάδας μου, ξέχασα να φέρω μαζί μου τα τραγούδια στο στούντιο του σταθμού. Έτσι, η σημερινή εκπομπή εξελίχθηκε τελικά ως άνω.

ΥΓ. 2: Στόουνς δεν έπαιξα αυτή την εβδομάδα, αλλά ανακάλυψα απόψε, γυρίζοντας σπίτι, αυτό το εξαιρετικό ποίημα/δοκίμιο που είναι αφιερωμένο στον Μικ Τζάγκερ.  

Two Kurts @Indieground, 14/5/2104

Χτες βρέθηκα εκτάκτως στο πάντα φιλόξενο στούντιο του indieground και έπαιξα τα εξής:

Rodriguez - Sugar Man (RIP Malik Bendjelloul)
Led Zeppelin - That's The Way
John Cale - Dying On The Vine (Fragments Of A Rainy Season version)
David Bowie - Aladdin Sane
Bob Dylan - Ballad Of A Thin Man
The Beatles - Hey Bulldog
The Velvet Underground - I'm Beginning To See The Light
Elephant Stone - L.A. Woman
Camera - People Are Strange
Public Service Broadcasting - Spitfire
Ought - The Weather Song
The Feelies - Loveless Love

Neu! - Hallogallo
Can - Vitamin C
Woods - With Light and With Love
Ten Years After - 50000 Miles Beneath My Brain
The Rolling Stones - Sympathy For The Devil

Two Kurts

Wax Trash - 6/5/2014

Wax Trash, κάθε Τρίτη στις οκτώ, στον indieground radio - ευχαριστώ όλους για την παρέα

Bob Dylan - Most Of The Time
Bruce Springsteen - Brilliant Disguise
Lou Reed - Senselessly Cruel
David Bowie - Panic In Detroit
Julian Cope - World Shut Your Mouth
Magazine - Rhythm Of Cruelty
Brian Eno - Needle In The Camel's Eye
Bauhaus - Third Uncle
King Crimson - 21st Century Schizoid Man
Can - Pinch
Neneh Cherry - Blank Project

Vampire Weekend - Exit Music (For A Film)
Radiohead - Nobody Does It Better
Martin Rossiter - I Must Be Jesus
Mansun - Wide Open Space
Last Shadow Puppets - Standing Next To Me
Del Shannon - Runaway
Dion - Runaround Sue
Ben E. King - Stand By Me
John Lennon - Woman
Paul McCartney - Summertime
Allen Ginsberg - Vomit Express
Sun Kil Moon - Ben's My Friend
Dan Stuart - Gonna Change
Damon & Naomi - The Mirror Phase

Wax Trash, 29/4/2014

Wax Trash, κάθε Τρίτη στις οκτώ στον indieground online radio

Leonard Cohen - First We Take Manhattan

Marianne Faithfull - Bored By Dreams

The Ukrainians - Chakannya (Venus In Furs)

Patti Smith - Space Monkey

Wilko Johnson/Roger Daltrey - Going Back Home

Eddie and The Hot Rods - Do Anything You Wanna Do

Joey Ramone - I Got Knocked Down

The Chords - Maybe Tomorrow

Kirsty McColl - A New England

The Modern Lovers - Dignified And Old

Morrissey - Certain People I Know

The Smiths - The Boy With The Thorn In His Side

Jonathan Wilson - Dear Friend

Neneh Cherry - Blank project

Liars - Vox Tuned D.E.D.

Arcade Fire - Reflektor

Bjork - I Love to Love

Sun Kil Moon - Micheline

Judee Sill - Down Where The Valleys Are Low

Minnie Driver - Hungry Heart

Bruce Springsteen - I Wanna Marry You

Mink Deville - Mixed Up, Shook up Girl

Graham Parker and The Rumour - You Can't Be Too Strong

Arthur Alexander - Soldier Of Love

Doris Troy - Just One Look

Dori Grayson - Try Love

Erma Franklin - Piece of My Heart

Solomon Burke - I Got The Blues

Wax Trash - 22/4/2014

Rodriguez - A Most Disgusting Song
David Ackles - Blues For Billy Whitecloud
Patti Smith - Wicked Messenger
Bob Dylan - Changing Of The Guards
The Walkabouts - Like A Hurricane
John Lennon - I'm Losing You
Leonard Cohen - Iodine

Minnie Driver - Hungry Heart
Bruce Springsteen - The River
The Decemberists - Down By The Water
Cornershop - Good To Be On The Road Back Home Again
Kurt Vile - Waking On A Pretty Day
Jackson Browne - Before The Deluge
Tom Petty - Down South
Neil Young - Cortez The Killer
The Dream Syndicate - Tell Me When It's Over
Steve Wynn - How's My Little Girl
The Clash - Gates Of The West
The Smiths - This Charming Man
Billy Bragg - Sexuality

Wax Trash, 15/4/2014

Wax Trash, κάθε Τρίτη στις οκτώ, στον http://www.indiegroundradio.com/

Jackson Browne - Before The Deluge
Tom Petty - Down South
Bob Dylan - Changing Of The Guards
Patti Smith - Space Monkey
R.E.M. feat. Patti Smith - E-bow The Letter
Richard and Linda Thompson - Shoot Out The Lights
David Bowie - Look Back In Anger
Walker Brothers- Nite Flights
Brian Eno - King's Lead Hat
Talking Heads - Once In A Lifetime
Buzzcocks - Why Can't I Touch It?
Magazine - The Light Pours Out Of Me

Pink Floyd - Us And Them
Lou Reed - Sad Song
Leonard Cohen - Iodine
John Cale - Rollaroll
Nick Drake - Hazey Jane II
Harper Simon - Wishes And Stars
Avi Buffalo - What's In It For?
Lightships - Sweetness In Her Spark
Kurt Vile - Waking On A Pretty Day
Joey Ramone - I Got Knocked Down
Ramones - She Talks To Rainbows