Με αφορμή το Μουντιάλ # 2

Παρακολούθησα προχτές για λίγο το ρεπορτάζ απεσταλμένου μεγάλου καναλιού που είχε μόλις επιστρέψει από τη Βραζιλία. Είναι εντυπωσιακό, με την κακή έννοια, το πώς οι δημοσιογράφοι των συντηρητικών μίντια που σχολιάζουν τα του μουντιάλ, αναφέρονται μεν (ακροθιγώς) στις εικόνες ακραίας φτώχειας δίπλα στα πολυτελή κτήρια και γήπεδα της Βραζιλίας, αλλά το πράττουν με έναν εντελώς αδιάφορο, ψυχρό τρόπο, σαν να πρόκειται για ένα αυθύπαρκτο σύμπτωμα - χωρίς αίτια και συνέπειες -, σαν να μην έχει σημασία ότι η χώρα θα βυθιστεί και αυτή στο χρέος (σαν μιαν άλλη, που διοργάνωσε, χωρίς να το αντέχει οικονομικά, Ολυμπιακούς Αγώνες πριν από κάποια χρόνια), χωρίς να αμφισβητούν την αναγκαιότητα διοργάνωσης ενός τόσο μεγάλου τουρνουά από μια χώρα που δεν το σηκώνει από οικονομικής άποψης και που θα έπρεπε να έχει επενδύσει όλα αυτά τα χρήματα όχι στην ανέγερση γηπέδων, αλλά στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων που "καίνε" τους κατοίκους της. Φαίνεται πως για τέτοιους δημοσιογράφους το δίπτυχο "Άρτος και Θεάματα" και, φυσικά, το κέρδος του κεφαλαίου είναι πάνω και πέρα από όλα. 

Με αφορμή το Μουντιάλ #1

Ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου...

"Βγήκε για καφέ με τον Σπύρο και τον Ιάσονα, έχοντας αποφασίσει πως στον γυρισμό θα πέρναγε από την τράπεζα και θα έβγαζε τα λεφτά. Κάθισαν στην αγαπημένη τους καφετέρια, κοντά στην πλατεία Αριστοτέλους, και βάλθηκαν να μιλάνε για το επερχόμενο μουντιάλ. Ούτε ο Πέτρος ούτε ο Σπύρος ήταν παθιασμένοι ποδοσφαιρόφιλοι, αλλά το παγκόσμιο κύπελλο το παρακολουθούσαν πάντοτε, γιατί ήταν κάτι παραπάνω από μια αθλητική διοργάνωση: ήταν ένα κοινωνικό, ένα πολιτικό γεγονός. Περίμεναν από τον Ιάσονα να τους ενημερώσει, ειδικά για την προετοιμασία της Αργεντινής, που εκτός απ’ το ότι είχε τους πιο τεχνίτες παίχτες, ήταν και το πιο τρανταχτό παράδειγμα χώρας που είχε μαρτυρήσει στα χέρια του ΔΝΤ. Μια νίκη του Μέσι και των συντρόφων του (οι τρεις τους δεν έλεγαν «συμπαικτών του») στο μουντιάλ, θα σήμαινε μια στεκιά στον κ*** του Στρως-Καν"

Από την Ελληνική Ασφυξία