Something For The Weekend

Αυτό το Σαββατοκύριακο, 19 και 20 Δεκεμβρίου, στο σπίτι της Μεσοποταμίας, μια προσπάθεια που αξίζει να στηρίξουμε όλοι: 

Περισσότερες λεπτομέρειες εδώ. 

Η αλληλεγγύη αντίδοτο στις ανισότητες - μέσα και έξω από το σχολείο

Με αφορμή το bullying, αλλά και τις ανισότητες πέρα από αυτό η Κίνηση πολιτών Μοσχάτου Μεσοποταμία διοργάνωσε, ως ανταποδοτική δράση του αλληλέγγυου εκπαιδευτηρίου της,  ένα διήμερο με τίτλο "Η αλληλεγγύη αντίδοτο στις ανισότητες - μέσα και έξω από το σχολείο". Ανάμεσα στα άλλα διαβάστηκε και το παρακάτω κείμενό μου:

"Είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη η άποψη πως οι πάσης φύσεως ανισότητες (οικονομικές, μορφωτικές, εκπαιδευτικές, οι ανισότητες όσον αφορά την πρόσβαση στην υγεία ή την πληροφόρηση κ.ό.κ.) είναι κάτι το φυσικό – πως έτσι ήταν εξαρχής ο κόσμος και πως είναι μάταιο, ακόμα και απατεωνίστικο να προσπαθήσουμε να τον αλλάξουμε. Ωστόσο, αυτές οι ανισότητες χτίστηκαν συνειδητά και μεθοδικά και με κάθε νέα γενιά ανανεώνονται και παγιώνονται βαθύτερα. Με τον ίδιο τρόπο, ωστόσο, μπορεί να χτιστεί και να παγιωθεί και η αλληλεγγύη. Όχι μόνο τα δίκτυα αλληλεγγύης, όπως αυτό που μας φιλοξενεί σήμερα, αλλά και η αλληλεγγύη στην πιο απλή μορφή της, τη διαπροσωπική. Το να απλώσεις το χέρι σου και να βοηθήσεις έναν άλλον άνθρωπο φαντάζει ως μια κίνηση δύσκολη αλλά είναι επίσης μια κίνηση απλή και, πάνω απ’ όλα, καίρια. Ένας νταής στο σχολείο που εκμεταλλεύεται μια ανισότητα, υπαρκτή ή νοητή, και βασανίζει, ψυχολογικά, σωματικά ή με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, έναν συμμαθητή του μπορεί εύκολα να εμποδιστεί από την πράξη αλληλεγγύης ενός τρίτου. Ένας νταής στη δουλειά, αφεντικό ή υπάλληλος ή οτιδήποτε, που τρομοκρατεί ψυχολογικά έναν εργαζόμενο μπορεί να συγκρατηθεί από έναν τρίτο και ούτω καθεξής. Κι ενώ κάποιος δεν προβαίνει σε μια πράξη αλληλεγγύης ελπίζοντας στην ανταπόδοσή της από τον άμεσα ενδιαφερόμενο ή από οποιονδήποτε άλλον, συνήθως αυτή η ανταπόδοση τελικά λαμβάνει χώρα. Το διαπροσωπικό είναι η βάση στο οποίο πρέπει να χτιστεί το συλλογικό. Ένας άνθρωπος από μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αλλά δύο άνθρωποι μαζί μπορούν να είναι η αρχή μιας αλυσίδας ενάντια στις ανισότητες, το φόβο, τις αδικίες."

Μίμησις πράξεως κτλ.

Η (ακαδημαϊκή) χρονιά που φτάνει σιγά-σιγά στο τέλος της ήταν πολύ γεμάτη για τον υποφαινόμενο, όχι μόνο από συγγραφικής πλευράς, αλλά και επειδή είχα την ευκαιρία να γίνω μέλος (και σαν καθηγητής και σαν μαθητής) του αλληλέγγυου εκπαιδευτηρίου της Κίνησης Πολιτών Μοσχάτου Μεσοποταμία. Το εν λόγω εκπαιδευτήριο - εξαιρετικά οργανωμένο και αποδοτικό, γεμάτο πρόθυμους, πρόσχαρους ανθρώπους, από τους οποίους κάποιοι είναι πλέον πολύ καλοί μου φίλοι - οργάνωσε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο ένα Διήμερο Κοινωνικής και Πολιτιστικής Δράσης. Ανάμεσα σε άλλα, μου δόθηκε η χαρά και η τιμή να παρουσιάσω δύο μονόπρακτά μου, σε σκηνοθεσία της Ελένης Υψηλάντη. Παρακάτω, λίγες φωτογραφίες από την παράσταση, από το φακό της Μάρως Ελληνιτάκη. 

 Ο Νίκος Σαρίκας και η Ελένη Υψηλάντη

Ο Ιωάννης Αλεξιάδης, η Ελένη Υψηλάντη και ο Νίκος Σαρίκας

Η Ελένη Υψηλάντη και ο Ιωάννης Αλεξιάδης

Ο Ιωάννης Αλεξιάδης και η Φωτεινή Παλιεράκη

Ευχαριστώ όλους όσοι ήρθαν για τη στήριξη που δώσανε σε μένα προσωπικά και στο εγχείρημα του αλληλέγγυου εκπαιδευτηρίου. Πιστεύω πως το Διήμερο ήταν μια πολύ ωραία εμπειρία για όλους μας.