Πέμπτη, 18 Ιουνίου 2015

Τελεολογία

[Ένα ποίημα - ας το πούμε έτσι, πρόσφατα μου διαμηνύθηκε πως η ποίηση δεν είναι το φόρτε μου - που γράφτηκε μερικές εβδομάδες πριν τις εκλογές (άρα αναφέρεται - ελπίζω - στους έως τότε πρωθυπουργούς), αλλά το οποίο εκφράζει, πιστεύω, ένα γενικευμένο αίσθημα τα τελευταία χρόνια, και ειδικά τους τελευταίους μήνες.]


Τελεολογία

Αυτό το τέλος που δεν έρχεται ποτέ
Κι όμως, το νοιώθουμε σαν να ’χει φτάσει ήδη
Μήπως να ’ρχότανε, ω, άγνωστε Θεέ,
Κι έτσι ν’ αρχίζαμε καινούριο πια ταξίδι;

Αυτό το τέλος, τούτ’ η μόνιμη απειλή
Μια καραμέλα που διαρκώς την πιπιλάνε
Ψευδοπροφήτες, δανειστές, πρωθυπουργοί
Και τραπεζίτες που την πάρτη τους κοιτάνε

Πόσο χειρότερο να είναι, δηλαδή,
Από το πρόσφατο, το μόνιμο σκοτάδι;
Από μια οθόνη που διαρκώς μονολογεί
Και που το δάγκωμα αυτή το λέει χάδι;

Αυτό το τέλος που διαρκώς μας απειλούν
Πως θα μας λιώσει, πως θα μας εξαφανίσει
Μονάχα εκείνους θε να κάνει να σβηστούν

Κι εμάς γερότερους κι ελεύθερους θα αφήσει

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου